Omschrijving
Het Museo Diocesano d'Arte Sacra zit in de zalen naast het Oratorio di San Bernardino, aan de piazza San Francesco, en is twee bezoeken in één. Aan de ene kant Sienese schilderkunst en beeldhouwkunst van de dertiende tot de achttiende eeuw, aan de andere een oratorium met fresco's van drie grote schilders uit de zestiende eeuw.
Het pronkstuk is de bovenverdieping van het oratorium: tussen 1518 en 1532 schilderden Sodoma, Girolamo del Pacchia en Beccafumi hier de Verhalen van de Maagd. In de taferelen herken je herinneringen aan de Romeinse werken van Michelangelo en Rafaël, vooral het gewelf van de Sixtijnse Kapel en de Stanze van het Vaticaan.
Hier boven is het plafond een kassettenplafond met cherubijnenkopjes, en de wanden zijn van hout met stucwerk van Ventura Turapilli. Aan weerszijden van het altaar staan een paneeltje met het trigram dat volgens de overlevering van de heilige was en een Byzantijns icoon uit de dertiende eeuw.
De benedenverdieping heeft een gewelf met een fresco van de Madonna die Siena beschermt, met Sint-Bernardinus en de heilige Catharina, begonnen door Arcangelo Salimbeni en in 1580 voltooid door Francesco Vanni. In de lunetten zie je scènes uit het leven van Bernardinus.
In de zalen van het museum begint de route bij de Madonna van Tressa, van rond 1235: het oudste icoon van de Sienese schilderkunst. Even verder hangt de Madonna del latte van Ambrogio Lorenzetti, een beroemd veertiende-eeuws werk.
In de vijftiende eeuw kom je de Madonna van Molli van Sassetta tegen en een Annunciatie van Matteo di Giovanni die de veertiende-eeuwse van Simone Martini getrouw namaakt. Vecchietta tekent voor een Pietà in fresco en dezelfde scène in gekleurd hout.
In de vestibule staat boven een boog een Madonna met kind in beschilderd terracotta van Jacopo della Quercia, van rond 1420. In de oude sacristie hangen werken van de vijftiende tot de achttiende eeuw, met een Christus die het kruis draagt van Beccafumi.
Hier werd echt gepreekt. Sint-Bernardinus sprak hier gewoonlijk, en na zijn heiligverklaring in 1450 nam de broederschap zijn naam aan en besloot het oratorium te bouwen. Buiten is een bakstenen gevel gebleven met een travertijnen portaal uit 1574 en, hoog, een stralenkrans met het trigram IHS.
Een curieus detail: enkele kleine panelen die Sodoma en Riccio schilderden, in de sacristie, dienden als lijkbaren. En een reliekschrijn in de vorm van een kistje bewaart enkele voorwerpen van de heilige en zijn ingewanden, gestuurd uit L'Aquila, waar Bernardinus overleed en begraven ligt.
Onder de achttiende-eeuwse doeken hangt ook de schets voor het fresco dat Antonio Nasini en zijn broer Giuseppe Nicola eind zeventiende eeuw schilderden voor de Antiporto di Camollia, later verwoest bij de bombardementen van 1944.
Het pronkstuk is de bovenverdieping van het oratorium: tussen 1518 en 1532 schilderden Sodoma, Girolamo del Pacchia en Beccafumi hier de Verhalen van de Maagd. In de taferelen herken je herinneringen aan de Romeinse werken van Michelangelo en Rafaël, vooral het gewelf van de Sixtijnse Kapel en de Stanze van het Vaticaan.
Hier boven is het plafond een kassettenplafond met cherubijnenkopjes, en de wanden zijn van hout met stucwerk van Ventura Turapilli. Aan weerszijden van het altaar staan een paneeltje met het trigram dat volgens de overlevering van de heilige was en een Byzantijns icoon uit de dertiende eeuw.
De benedenverdieping heeft een gewelf met een fresco van de Madonna die Siena beschermt, met Sint-Bernardinus en de heilige Catharina, begonnen door Arcangelo Salimbeni en in 1580 voltooid door Francesco Vanni. In de lunetten zie je scènes uit het leven van Bernardinus.
In de zalen van het museum begint de route bij de Madonna van Tressa, van rond 1235: het oudste icoon van de Sienese schilderkunst. Even verder hangt de Madonna del latte van Ambrogio Lorenzetti, een beroemd veertiende-eeuws werk.
In de vijftiende eeuw kom je de Madonna van Molli van Sassetta tegen en een Annunciatie van Matteo di Giovanni die de veertiende-eeuwse van Simone Martini getrouw namaakt. Vecchietta tekent voor een Pietà in fresco en dezelfde scène in gekleurd hout.
In de vestibule staat boven een boog een Madonna met kind in beschilderd terracotta van Jacopo della Quercia, van rond 1420. In de oude sacristie hangen werken van de vijftiende tot de achttiende eeuw, met een Christus die het kruis draagt van Beccafumi.
Hier werd echt gepreekt. Sint-Bernardinus sprak hier gewoonlijk, en na zijn heiligverklaring in 1450 nam de broederschap zijn naam aan en besloot het oratorium te bouwen. Buiten is een bakstenen gevel gebleven met een travertijnen portaal uit 1574 en, hoog, een stralenkrans met het trigram IHS.
Een curieus detail: enkele kleine panelen die Sodoma en Riccio schilderden, in de sacristie, dienden als lijkbaren. En een reliekschrijn in de vorm van een kistje bewaart enkele voorwerpen van de heilige en zijn ingewanden, gestuurd uit L'Aquila, waar Bernardinus overleed en begraven ligt.
Onder de achttiende-eeuwse doeken hangt ook de schets voor het fresco dat Antonio Nasini en zijn broer Giuseppe Nicola eind zeventiende eeuw schilderden voor de Antiporto di Camollia, later verwoest bij de bombardementen van 1944.