Opis
Bazylika Osservanza, czyli bazylika San Bernardino, wznosi się na wzgórzu Capriola, poza centrum Sieny, gdzie mieszkał święty Bernardyn. To najważniejszy z kościołów poza miastem: renesansowy budynek z cegły, zdominowany przez kopułę i dzwonnicę.
Na zewnątrz okładzina jest cała z cegły, z fasadą szczytową, okrągłą rozetą i portykiem przed jedynym portalem. W środku kościół ma powściągliwe formy renesansowe: białe ściany i dekoracje z szarego kamienia pietra serena.
Najlepsze dzieła to glazurowane terakoty Andrei della Robbii: dwa tonda na wewnętrznej ścianie fasady ze Świętym Ludwikiem z Tuluzy i Świętym Bonawenturą, postacie Anioła Zwiastującego i Zwiastowanej u podstawy łuku tęczowego oraz Wniebowzięcie Marii w kaplicy po lewej.
Potem tryptyki Sana di Pietro: Madonna z Dzieciątkiem i świętymi Hieronimem i Bernardynem oraz Ukoronowanie Marii (1450–1460). Poliptyk Andrei di Bartolo (1413) wieńczy czwartą kaplicę po lewej.
Pod kościołem znajduje się krypta z grobowcem Petrucciich, w którym spoczywa Pandolfo. W klasztorze otwiera się loggia Pandolfa, a w refektarzu Ostatnia Wieczerza Francesca Franciego (1710); w muzeum Castelli przechowywany jest relikwiarz świętego Bernardyna z połowy XV wieku.
23 stycznia 1944 roku amerykańskie bomby zamieniły bazylikę niemal w ruinę. Dziś wygląda jednak na nienaruszoną, bo po wojnie architekt Egisto Bellini odbudował ją taką, jaka była, dzięki fotografiom i świadectwom braci. Ponownie konsekrowano ją w 1949 roku.
Nie był to pierwszy raz, gdy się podnosiła: oblężenie Sieny z 1554 roku już ją uszkodziło. Po barokowej odbudowie przeszła gruntowny remont w latach 1922–1932, a w 1924 roku została podniesiona do rangi bazyliki mniejszej.
Klasztor założył w 1403 roku błogosławiony Giovanni da Stroncone. Budowę kościoła datuje się na 1476 rok, a prace zakończyły się w latach dziewięćdziesiątych: projekt był prawdopodobnie Francesca di Giorgio Martiniego, we współpracy z Giacomem Cozzarellim.
Pandolfo Petrucci powiększył klasztor po 1495 roku, a później, po 1505 roku, brat Timoteo de' Medici.
Na zewnątrz okładzina jest cała z cegły, z fasadą szczytową, okrągłą rozetą i portykiem przed jedynym portalem. W środku kościół ma powściągliwe formy renesansowe: białe ściany i dekoracje z szarego kamienia pietra serena.
Najlepsze dzieła to glazurowane terakoty Andrei della Robbii: dwa tonda na wewnętrznej ścianie fasady ze Świętym Ludwikiem z Tuluzy i Świętym Bonawenturą, postacie Anioła Zwiastującego i Zwiastowanej u podstawy łuku tęczowego oraz Wniebowzięcie Marii w kaplicy po lewej.
Potem tryptyki Sana di Pietro: Madonna z Dzieciątkiem i świętymi Hieronimem i Bernardynem oraz Ukoronowanie Marii (1450–1460). Poliptyk Andrei di Bartolo (1413) wieńczy czwartą kaplicę po lewej.
Pod kościołem znajduje się krypta z grobowcem Petrucciich, w którym spoczywa Pandolfo. W klasztorze otwiera się loggia Pandolfa, a w refektarzu Ostatnia Wieczerza Francesca Franciego (1710); w muzeum Castelli przechowywany jest relikwiarz świętego Bernardyna z połowy XV wieku.
23 stycznia 1944 roku amerykańskie bomby zamieniły bazylikę niemal w ruinę. Dziś wygląda jednak na nienaruszoną, bo po wojnie architekt Egisto Bellini odbudował ją taką, jaka była, dzięki fotografiom i świadectwom braci. Ponownie konsekrowano ją w 1949 roku.
Nie był to pierwszy raz, gdy się podnosiła: oblężenie Sieny z 1554 roku już ją uszkodziło. Po barokowej odbudowie przeszła gruntowny remont w latach 1922–1932, a w 1924 roku została podniesiona do rangi bazyliki mniejszej.
Klasztor założył w 1403 roku błogosławiony Giovanni da Stroncone. Budowę kościoła datuje się na 1476 rok, a prace zakończyły się w latach dziewięćdziesiątych: projekt był prawdopodobnie Francesca di Giorgio Martiniego, we współpracy z Giacomem Cozzarellim.
Pandolfo Petrucci powiększył klasztor po 1495 roku, a później, po 1505 roku, brat Timoteo de' Medici.