Opis
Bazylika San Clemente in Santa Maria dei Servi, dla Sieneńczyków po prostu Servi, wznosi się na szczycie wzgórza nad Valdimontone, na piazza Manzoni. To kościół serwitów z fasadą, której nigdy nie dokończono, a w środku skarb sieneńskiego malarstwa.
Plan jest na krzyżu egipskim: trzy nawy w stylu florenckiego renesansu, z białym tynkiem i szarym kamieniem pietra serena, łuki półkoliste z malowanymi kasetonami, a w głębi gotyckie, starsze kaplice. To spotkanie epok i od razu je widać.
W drugiej kaplicy po prawej jest Madonna del Bordone Coppa di Marcovaldo z 1261 roku, jego jedyne podpisane dzieło. Twarz Madonny została jednak później przemalowana przez naśladowcę Duccia.
Potem Rzeź niewiniątek, powracający temat kościoła: tablica Matteo di Giovanniego (1491) w piątej kaplicy po prawej oraz fresk przypisywany Pietrowi Lorenzettiemu i braciom Francesco i Niccolò di Segna w pierwszej kaplicy po prawej.
W kaplicy po lewej od prezbiterium jest Chrystus zdjęty z krzyża z malowanej terakoty Francesca di Giorgio Martiniego, z około 1490–1493 roku: dobrze wymodelowane draperie, silny naturalizm i rozlana łagodność. Odkryto go w 2009 roku w gablocie pod ołtarzem kaplicy, a odnowiono w 2015 roku.
Kaplica centralna ma Ukoronowanie Marii Bernardina Fungaiego (1498–1501). W kaplicy po prawej stronie transeptu jest wielki malowany krzyż z XIV wieku, a pod nim nienaruszone ciało błogosławionego Francesca Patriziego (1266–1328) z Zakonu Serwitów.
W 1260 roku, po bitwie pod Montaperti, Sieneńczycy wzięli do niewoli florenckiego malarza Coppa di Marcovaldo. Aby odzyskać wolność, namalował Madonnę: ta tablica nadal tu jest, w drugiej kaplicy po prawej.
Także historia budowli jest długa. Serwici przybyli do Sieny wkrótce po założeniu Monte Senario, w 1234 roku; klasztor przeniósł się na miejsce San Clemente w 1263 roku. Budowa trwała prawie trzy stulecia, a XV-wieczna fasada nigdy nie została ukończona.
Podwójna nazwa pochodzi od starego kościoła parafialnego San Clemente, wchłoniętego przez nowy klasztor. Romańska dzwonnica została gruntownie odnowiona w 1926 roku i ma na szczycie sterczyny, przez które przypomina dzwonnicę katedry.
Plan jest na krzyżu egipskim: trzy nawy w stylu florenckiego renesansu, z białym tynkiem i szarym kamieniem pietra serena, łuki półkoliste z malowanymi kasetonami, a w głębi gotyckie, starsze kaplice. To spotkanie epok i od razu je widać.
W drugiej kaplicy po prawej jest Madonna del Bordone Coppa di Marcovaldo z 1261 roku, jego jedyne podpisane dzieło. Twarz Madonny została jednak później przemalowana przez naśladowcę Duccia.
Potem Rzeź niewiniątek, powracający temat kościoła: tablica Matteo di Giovanniego (1491) w piątej kaplicy po prawej oraz fresk przypisywany Pietrowi Lorenzettiemu i braciom Francesco i Niccolò di Segna w pierwszej kaplicy po prawej.
W kaplicy po lewej od prezbiterium jest Chrystus zdjęty z krzyża z malowanej terakoty Francesca di Giorgio Martiniego, z około 1490–1493 roku: dobrze wymodelowane draperie, silny naturalizm i rozlana łagodność. Odkryto go w 2009 roku w gablocie pod ołtarzem kaplicy, a odnowiono w 2015 roku.
Kaplica centralna ma Ukoronowanie Marii Bernardina Fungaiego (1498–1501). W kaplicy po prawej stronie transeptu jest wielki malowany krzyż z XIV wieku, a pod nim nienaruszone ciało błogosławionego Francesca Patriziego (1266–1328) z Zakonu Serwitów.
W 1260 roku, po bitwie pod Montaperti, Sieneńczycy wzięli do niewoli florenckiego malarza Coppa di Marcovaldo. Aby odzyskać wolność, namalował Madonnę: ta tablica nadal tu jest, w drugiej kaplicy po prawej.
Także historia budowli jest długa. Serwici przybyli do Sieny wkrótce po założeniu Monte Senario, w 1234 roku; klasztor przeniósł się na miejsce San Clemente w 1263 roku. Budowa trwała prawie trzy stulecia, a XV-wieczna fasada nigdy nie została ukończona.
Podwójna nazwa pochodzi od starego kościoła parafialnego San Clemente, wchłoniętego przez nowy klasztor. Romańska dzwonnica została gruntownie odnowiona w 1926 roku i ma na szczycie sterczyny, przez które przypomina dzwonnicę katedry.