Opis
Cappella di Piazza to marmurowe tabernakulum u stóp Torre del Mangia, na piazza del Campo. Wystaje przed Palazzo Pubblico i jest jedynym budynkiem, który wychodzi poza linię pałaców placu: od razu ją rozpoznasz, choć jest mała.
Mała kaplica stoi tuż pod Torre del Mangia, obok Palazzo Pubblico, i widać ją z każdego punktu placu.
Narożne filary mają gotyckie nisze z rzeźbami świętych, wykonanymi w latach 1378–1382 przez Mariana d'Angelo Romanellego. Wyjątkiem jest sam święty Bartłomiej, na dole lewego filara od frontu, dzieło Bartolomea di Tommé zwanego Pizzino.
Wysoko widnieje renesansowe sklepienie Antonia Federighiego, wsparte na łukach półkolistych. Jego dziełem jest też dekoracja zwieńczenia, dziwaczna i naśladująca antyk.
Kute żelazne kraty pochodzą z XIV wieku, dzieło Contego di Iello Orlandiego i Pietruccia di Betto. W bocznym ogrodzeniu są marmury z płaskorzeźbą w stylu pizańskim z XIII wieku, która może pochodzić z dawnej chrzcielnicy katedry, rozebranej przy tworzeniu baptysterium.
Kaplica istnieje z powodu ślubowania. W 1348 roku czarna śmierć dotknęła Sienę, a w 1352 roku miasto postanowiło podziękować Dziewicy za ocalenie tym tabernakulum.
Prace trwały długo. Budowa, rozpoczęta przez Domenica di Agostino, ciągnęła się dziesięciolecia: filary narożne odbudowywano kilka razy i obecną formę przybrały w 1376 roku, pod kierunkiem Giovanniego di Cecco. Wtedy były to tylko filary z prostym dachem.
Sto lat później pojawił się Federighi, który w latach 1461–1468 zastąpił prosty daszek kamiennym sklepieniem. Marmury frontu odnowił w 1846 roku Enea Becheroni.
Nad ołtarzem, w latach 1537–1539, Sodoma namalował fresk z Madonną z Dzieciątkiem i Bogiem Ojcem. Z tego fresku zostały tylko fragmenty, dziś w Museo Civico w Palazzo Pubblico, kilka kroków od kaplicy.
Mała kaplica stoi tuż pod Torre del Mangia, obok Palazzo Pubblico, i widać ją z każdego punktu placu.
Narożne filary mają gotyckie nisze z rzeźbami świętych, wykonanymi w latach 1378–1382 przez Mariana d'Angelo Romanellego. Wyjątkiem jest sam święty Bartłomiej, na dole lewego filara od frontu, dzieło Bartolomea di Tommé zwanego Pizzino.
Wysoko widnieje renesansowe sklepienie Antonia Federighiego, wsparte na łukach półkolistych. Jego dziełem jest też dekoracja zwieńczenia, dziwaczna i naśladująca antyk.
Kute żelazne kraty pochodzą z XIV wieku, dzieło Contego di Iello Orlandiego i Pietruccia di Betto. W bocznym ogrodzeniu są marmury z płaskorzeźbą w stylu pizańskim z XIII wieku, która może pochodzić z dawnej chrzcielnicy katedry, rozebranej przy tworzeniu baptysterium.
Kaplica istnieje z powodu ślubowania. W 1348 roku czarna śmierć dotknęła Sienę, a w 1352 roku miasto postanowiło podziękować Dziewicy za ocalenie tym tabernakulum.
Prace trwały długo. Budowa, rozpoczęta przez Domenica di Agostino, ciągnęła się dziesięciolecia: filary narożne odbudowywano kilka razy i obecną formę przybrały w 1376 roku, pod kierunkiem Giovanniego di Cecco. Wtedy były to tylko filary z prostym dachem.
Sto lat później pojawił się Federighi, który w latach 1461–1468 zastąpił prosty daszek kamiennym sklepieniem. Marmury frontu odnowił w 1846 roku Enea Becheroni.
Nad ołtarzem, w latach 1537–1539, Sodoma namalował fresk z Madonną z Dzieciątkiem i Bogiem Ojcem. Z tego fresku zostały tylko fragmenty, dziś w Museo Civico w Palazzo Pubblico, kilka kroków od kaplicy.