Opis
Kościół San Pietro alla Magione, przy via Camollia, to romański kościół z kamienia, poprzedzony schodami, w którym templariusze prowadzili przytułek dla pielgrzymów. Zostały po nim dzwonnica na sygnaturkę i krzyże wykute w murze.
Najciekawszym śladem są krzyże templariuszy wykute w kamieniu na boku kościoła. Z tyłu, przy absydzie, stoi dzwonnica na sygnaturkę, typowa dla templariuszowskich magioni.
Fasada szczytowa, z kamienia, w stylu romańskim (XII lub XIII wiek), ma portal gotycki z XIV wieku. Zwieńczenie z arkadkami zostało samowolnie przebudowane na początku XX wieku. Po prawej stoi ceglana kaplica z lat 1523–1526, wotum po zarazie.
Wnętrze jest proste i surowe: jedna nawa, z wąskimi, wysokimi oknami, podwyższonym prezbiterium, absydą i więźbą dachową. Obecny wygląd zawdzięcza przywróceniu z 1957 roku.
Wśród dzieł jest gotycka nisza z XIV wieku na naczynia liturgiczne podczas Mszy oraz fragmenty monochromatycznych fresków Cristofora di Bindoccio i Meo di Pero z końca XIV wieku, pochodzące z pomieszczenia dawnego przytułku.
W kaplicy po prawej Madonna z Dzieciątkiem Bartolomea Neroniego zwanego Riccio, z XVI wieku, oraz Madonna ze świętymi Janem Chrzcicielem i Piotrem Diega Pesco z 1760 roku.
Kościół jest poświadczony od 998 roku i należał do templariuszy co najmniej od XII wieku: mówi o tym dokument z 1148 roku. Prowadzili tu przytułek dla pielgrzymów, «la Magione», który dał kościołowi nazwę.
W 1312 roku templariuszy rozwiązano, a kościół przeszedł do joannitów, przyszłych kawalerów maltańskich, a później do diecezji, której jest parafią.
Związek z Maltą nigdy się nie zerwał. Kościół jest nadal miejscem spotkań sieneńskiej sekcji Suwerennego Wojskowego Zakonu Maltańskiego. W 1980 roku gościł tu wielki mistrz Fra' Angelo de Mojana di Cologna, z okazji tytułu «Sovrana» nadanego Contradzie dell'Istrice, na której terenie stoi.
Najciekawszym śladem są krzyże templariuszy wykute w kamieniu na boku kościoła. Z tyłu, przy absydzie, stoi dzwonnica na sygnaturkę, typowa dla templariuszowskich magioni.
Fasada szczytowa, z kamienia, w stylu romańskim (XII lub XIII wiek), ma portal gotycki z XIV wieku. Zwieńczenie z arkadkami zostało samowolnie przebudowane na początku XX wieku. Po prawej stoi ceglana kaplica z lat 1523–1526, wotum po zarazie.
Wnętrze jest proste i surowe: jedna nawa, z wąskimi, wysokimi oknami, podwyższonym prezbiterium, absydą i więźbą dachową. Obecny wygląd zawdzięcza przywróceniu z 1957 roku.
Wśród dzieł jest gotycka nisza z XIV wieku na naczynia liturgiczne podczas Mszy oraz fragmenty monochromatycznych fresków Cristofora di Bindoccio i Meo di Pero z końca XIV wieku, pochodzące z pomieszczenia dawnego przytułku.
W kaplicy po prawej Madonna z Dzieciątkiem Bartolomea Neroniego zwanego Riccio, z XVI wieku, oraz Madonna ze świętymi Janem Chrzcicielem i Piotrem Diega Pesco z 1760 roku.
Kościół jest poświadczony od 998 roku i należał do templariuszy co najmniej od XII wieku: mówi o tym dokument z 1148 roku. Prowadzili tu przytułek dla pielgrzymów, «la Magione», który dał kościołowi nazwę.
W 1312 roku templariuszy rozwiązano, a kościół przeszedł do joannitów, przyszłych kawalerów maltańskich, a później do diecezji, której jest parafią.
Związek z Maltą nigdy się nie zerwał. Kościół jest nadal miejscem spotkań sieneńskiej sekcji Suwerennego Wojskowego Zakonu Maltańskiego. W 1980 roku gościł tu wielki mistrz Fra' Angelo de Mojana di Cologna, z okazji tytułu «Sovrana» nadanego Contradzie dell'Istrice, na której terenie stoi.