Opis
Kościół Sant'Agostino stoi przy Prato Sant'Agostino i jest znacznie bogatszy, niż sugeruje prosta fasada. Założony przez augustianów w 1258 roku, ma wnętrze z XVIII wieku, z jedną nawą i monumentalnymi ołtarzami z polichromowanych marmurów, w których kryje się malarstwo sieneńskie i nie tylko.
Kaplica Piccolomini otwiera się drzwiami w prawej ścianie. W głębi stoi ołtarz z 1596 roku z Pokłonem Trzech Króli Sodomy (około 1531). Na przeciwległej ścianie, w lunecie, Maestà Ambrogia Lorenzettiego (1337–1338), najstarsze dzieło w kościele.
Nie można ominąć Ukrzyżowania Peruginia przy drugim ołtarzu po prawej: to jedyny obraz tego artysty w mieście, zamówiony w 1502 roku przez Mariana Chigiego, ale wykonany w latach 1506–1507. Predellę rozdzielono między Metropolitan Museum w Nowym Jorku i Art Institute w Chicago.
W kaplicy Bichich, w głębi prawego transeptu, odnaleziono freski z XV wieku: dwie Sybille Luki Signorellego w lunetach i dwa monochromaty Francesca di Giorgio Martiniego i jego pracowni, z Narodzinami Marii i Narodzeniem. Posadzka majolikowa pochodzi z 1488 roku.
Są też ołtarze barokowe z obrazami Alessandra Casolaniego i Ventury Salimbeniego, Niepokalana Carla Maratty (1681), Chrzest Konstantyna Francesca Vanniego i pomnik papieża Piusa II, wyrzeźbiony przez Giovanniego Duprè w 1850 roku.
Lorenzettiego uratował przypadek. Pod koniec XVI wieku Piccolomini przebudowali kaplicę i oparli o ścianę olbrzymi ołtarz: Maestà została ukryta, ale nikt nie zadał sobie trudu, by ją zniszczyć, podczas gdy pozostałe freski kaplicy przepadły.
Odkryto ją na nowo w 1944 roku. Aby zabezpieczyć tablicę Sodomy przed bombardowaniami, ołtarz Piccolomini przesunięto na przeciwległą stronę kaplicy, a za nim ukazał się fresk z XIV wieku.
Obecny wygląd kościoła zawdzięczamy pożarowi. Po niszczycielskim pożarze z 1747 roku wnętrze odnowił Luigi Vanvitelli, który w 1755 roku nadał wcześniejszym konstrukcjom klasycyzujący, XVIII-wieczny kształt.
Na początku XIX wieku, w czasie napoleońskich kasat, augustianie opuścili klasztor, powierzony Convitto Tolomei; ceglana fasada jest ukryta za kolumnowym atrium Agostina Fantasticiego (1818–1819). Na wewnętrznej ścianie fasady znajdują się organy piszczałkowe zbudowane w latach 1522–1526.
Kaplica Piccolomini otwiera się drzwiami w prawej ścianie. W głębi stoi ołtarz z 1596 roku z Pokłonem Trzech Króli Sodomy (około 1531). Na przeciwległej ścianie, w lunecie, Maestà Ambrogia Lorenzettiego (1337–1338), najstarsze dzieło w kościele.
Nie można ominąć Ukrzyżowania Peruginia przy drugim ołtarzu po prawej: to jedyny obraz tego artysty w mieście, zamówiony w 1502 roku przez Mariana Chigiego, ale wykonany w latach 1506–1507. Predellę rozdzielono między Metropolitan Museum w Nowym Jorku i Art Institute w Chicago.
W kaplicy Bichich, w głębi prawego transeptu, odnaleziono freski z XV wieku: dwie Sybille Luki Signorellego w lunetach i dwa monochromaty Francesca di Giorgio Martiniego i jego pracowni, z Narodzinami Marii i Narodzeniem. Posadzka majolikowa pochodzi z 1488 roku.
Są też ołtarze barokowe z obrazami Alessandra Casolaniego i Ventury Salimbeniego, Niepokalana Carla Maratty (1681), Chrzest Konstantyna Francesca Vanniego i pomnik papieża Piusa II, wyrzeźbiony przez Giovanniego Duprè w 1850 roku.
Lorenzettiego uratował przypadek. Pod koniec XVI wieku Piccolomini przebudowali kaplicę i oparli o ścianę olbrzymi ołtarz: Maestà została ukryta, ale nikt nie zadał sobie trudu, by ją zniszczyć, podczas gdy pozostałe freski kaplicy przepadły.
Odkryto ją na nowo w 1944 roku. Aby zabezpieczyć tablicę Sodomy przed bombardowaniami, ołtarz Piccolomini przesunięto na przeciwległą stronę kaplicy, a za nim ukazał się fresk z XIV wieku.
Obecny wygląd kościoła zawdzięczamy pożarowi. Po niszczycielskim pożarze z 1747 roku wnętrze odnowił Luigi Vanvitelli, który w 1755 roku nadał wcześniejszym konstrukcjom klasycyzujący, XVIII-wieczny kształt.
Na początku XIX wieku, w czasie napoleońskich kasat, augustianie opuścili klasztor, powierzony Convitto Tolomei; ceglana fasada jest ukryta za kolumnowym atrium Agostina Fantasticiego (1818–1819). Na wewnętrznej ścianie fasady znajdują się organy piszczałkowe zbudowane w latach 1522–1526.