Opis
Fontebranda to najokazalsza i najbogatsza w wodę fontanna Sieny, w terzie Camollia, w dolinie Vallechiara, kilka kroków od bramy o tej samej nazwie. Wizytówką są trzy wielkie gotyckie ostrołukowe arkady zwieńczone krenelażem.
Fronton zdobią cztery strumienie z lwich głów i pośrodku herb Sieny. Obecna budowla, z cegły i trawertynu, pochodzi z odbudowy w 1246 roku, ale źródło wspomniano już w 1081 roku, a w 1193 roku rozbudował je Bellamino.
Wokół mieszkali rzemieślnicy z Arte della Lana, cechu wełny, którzy do produkcji potrzebowali mnóstwo wody. Źródło miało pierwotnie trzy baseny, jeden za drugim: pierwszy na wodę pitną, drugi, dziś zasypany, do pojenia zwierząt, trzeci jako pralnia.
Potem woda odpływowa płynęła dalej: korzystali z niej garbarze, Arte dei Tintori, cech farbiarzy, i młynarze, jako siły napędowej młynów wzdłuż jej biegu. Nic się nie marnowało.
Ale najlepsze jest pod ziemią. Za basenem, w piaskowcowym podłożu, wije się ponad 25 kilometrów przewodów, czyli bottini, galerii o sklepieniu kolebkowym, wysokich na około 1,75 metra i szerokich na 90 centymetrów. W kanaliku na dnie, zwanym «gorello», woda deszczowa płynie ze spadkiem metra na każdy kilometr.
Najstarsza jest główna gałąź Fontebrandy, długa na 7,5 kilometra; druga, długa na 15,7 kilometra i płytsza, to gałąź Fonte Gaia, która zasila słynną fontannę na piazza del Campo. Służą od XII wieku i poiły miasto aż do nowoczesnego wodociągu z początku XX wieku.
Dziś te korytarze można też przejść pieszo, a przewody nadal zaopatrują miejskie fontanny. To ukryta Siena, której nikt nie widzi z piazza del Campo.
Fontebranda to także kwestia sławy. Przez długi czas sądzono, że wspomniał o niej Dante w Piekle, w pieśni XXX, w której Mistrz Adam, fałszerz, marzy o zimnej wodzie. Dziś jednak historycy uważają, że fragment odnosi się do małego źródła koło zamku Romena w Casentino.
Blisko fontanny urodziła się i mieszkała święta Katarzyna ze Sieny, nazywana z tego powodu świętą z Fontebrandy. To teren kontrady Oca.
Fronton zdobią cztery strumienie z lwich głów i pośrodku herb Sieny. Obecna budowla, z cegły i trawertynu, pochodzi z odbudowy w 1246 roku, ale źródło wspomniano już w 1081 roku, a w 1193 roku rozbudował je Bellamino.
Wokół mieszkali rzemieślnicy z Arte della Lana, cechu wełny, którzy do produkcji potrzebowali mnóstwo wody. Źródło miało pierwotnie trzy baseny, jeden za drugim: pierwszy na wodę pitną, drugi, dziś zasypany, do pojenia zwierząt, trzeci jako pralnia.
Potem woda odpływowa płynęła dalej: korzystali z niej garbarze, Arte dei Tintori, cech farbiarzy, i młynarze, jako siły napędowej młynów wzdłuż jej biegu. Nic się nie marnowało.
Ale najlepsze jest pod ziemią. Za basenem, w piaskowcowym podłożu, wije się ponad 25 kilometrów przewodów, czyli bottini, galerii o sklepieniu kolebkowym, wysokich na około 1,75 metra i szerokich na 90 centymetrów. W kanaliku na dnie, zwanym «gorello», woda deszczowa płynie ze spadkiem metra na każdy kilometr.
Najstarsza jest główna gałąź Fontebrandy, długa na 7,5 kilometra; druga, długa na 15,7 kilometra i płytsza, to gałąź Fonte Gaia, która zasila słynną fontannę na piazza del Campo. Służą od XII wieku i poiły miasto aż do nowoczesnego wodociągu z początku XX wieku.
Dziś te korytarze można też przejść pieszo, a przewody nadal zaopatrują miejskie fontanny. To ukryta Siena, której nikt nie widzi z piazza del Campo.
Fontebranda to także kwestia sławy. Przez długi czas sądzono, że wspomniał o niej Dante w Piekle, w pieśni XXX, w której Mistrz Adam, fałszerz, marzy o zimnej wodzie. Dziś jednak historycy uważają, że fragment odnosi się do małego źródła koło zamku Romena w Casentino.
Blisko fontanny urodziła się i mieszkała święta Katarzyna ze Sieny, nazywana z tego powodu świętą z Fontebrandy. To teren kontrady Oca.