Opis
Fortezza Medicea, zwana też Fortem Santa Barbara, to wielki ceglany czworobok z czterema bastionami, na skraju centrum Sieny, między stadionem a ogrodami Lizza. W środku drzewa, ławki i letnie koncerty.
Fort jest dziełem architekta z Urbino, Baldassarre Lancia, który zbudował go w latach 1561–1563 z polecenia księcia Kosmy I Medyceusza. Wnętrze ma około 180 metrów długości i 125 szerokości, a obwód zewnętrzny liczy 1500 metrów.
Z zewnątrz robią wrażenie cztery pięciokątne bastiony, zakończone ostrym szpicem, jak w fortyfikacji na włoską modłę. Nazywają się San Filippo, San Francesco, San Domenico i La Madonna, a każdy zamyka jeden narożnik czworoboku.
Na bastionach północnym, wschodnim i zachodnim widnieje trawertynowy herb Medyceuszy, osadzony na lwiej głowie. Na południowym została sama głowa. Rzeźby przypisuje się Florentczykowi Francesco Camilliani.
Potem wchodzi się na chodniki biegnące wzdłuż obwodu: sama grubość murów stała się aleją z drzewami i ławkami. Pośrodku placu jest amfiteatr na letnie widowiska pod gołym niebem, a w forcie mieszczą się enoteka i Siena Jazz.
Historia nie jest jednak taka spokojna. W 1548 roku cesarz Karol V kazał tu zbudować cytadelę, i to nie po to, by bronić się przed wrogami: chodziło o trzymanie Sieneńczyków w ryzach. Aby zdobyć materiał budowlany, hiszpański ambasador kazał ściąć wierzchołki dawnych wież możnych rodów miasta.
W 1552 roku Sieneńczycy powstali, oblegli Hiszpanów w niedokończonej twierdzy i zaczęli ją rozbierać. Ale w 1555 roku, wyczerpana ponad rokiem oblężenia, Siena się poddała, a po pokoju z 1559 roku Państwo Sieneńskie przypadło Kosmie I.
To on kazał zbudować dzisiejszą fortecę, dokładnie na hiszpańskiej cytadeli, by zdusić każdy nowy bunt. Wojsko odeszło dopiero pod koniec XVIII wieku, za wielkiego księcia Piotra Leopolda, a w 1937 roku także wnętrze, do tej pory koszary, stało się parkiem publicznym.
Pod głównym wejściem przechodzi się przez Ponte della Vecchia, Most Staruchy. Nazwa pochodzi od rzeźby starej kobiety, która zdobiła fontannę przy via Pantaneto: w 1815 roku fontannę przebudowano, a posąg przeniesiono tutaj, aż w 1829 roku zniszczyli go nieznani sprawcy.
Nazwa jednak została i przez wiele lat wydawała się odnosić do miejscowej kobiety, Giny Parrini, zwanej «Batina» (1905–1985). W 2000 roku tablica upamiętnia ją dwoma słowami: «A Gina».
Forteca stoi na terenie kontrady Istrice, a 17 sierpnia 1874 roku odbył się tu nieoficjalny Palio alla Romana, w którym ścigało się dziewięć kontrad, a wygrała Oca. Od strony starówki stoi posąg świętej Katarzyny ze Sieny.
Fort jest dziełem architekta z Urbino, Baldassarre Lancia, który zbudował go w latach 1561–1563 z polecenia księcia Kosmy I Medyceusza. Wnętrze ma około 180 metrów długości i 125 szerokości, a obwód zewnętrzny liczy 1500 metrów.
Z zewnątrz robią wrażenie cztery pięciokątne bastiony, zakończone ostrym szpicem, jak w fortyfikacji na włoską modłę. Nazywają się San Filippo, San Francesco, San Domenico i La Madonna, a każdy zamyka jeden narożnik czworoboku.
Na bastionach północnym, wschodnim i zachodnim widnieje trawertynowy herb Medyceuszy, osadzony na lwiej głowie. Na południowym została sama głowa. Rzeźby przypisuje się Florentczykowi Francesco Camilliani.
Potem wchodzi się na chodniki biegnące wzdłuż obwodu: sama grubość murów stała się aleją z drzewami i ławkami. Pośrodku placu jest amfiteatr na letnie widowiska pod gołym niebem, a w forcie mieszczą się enoteka i Siena Jazz.
Historia nie jest jednak taka spokojna. W 1548 roku cesarz Karol V kazał tu zbudować cytadelę, i to nie po to, by bronić się przed wrogami: chodziło o trzymanie Sieneńczyków w ryzach. Aby zdobyć materiał budowlany, hiszpański ambasador kazał ściąć wierzchołki dawnych wież możnych rodów miasta.
W 1552 roku Sieneńczycy powstali, oblegli Hiszpanów w niedokończonej twierdzy i zaczęli ją rozbierać. Ale w 1555 roku, wyczerpana ponad rokiem oblężenia, Siena się poddała, a po pokoju z 1559 roku Państwo Sieneńskie przypadło Kosmie I.
To on kazał zbudować dzisiejszą fortecę, dokładnie na hiszpańskiej cytadeli, by zdusić każdy nowy bunt. Wojsko odeszło dopiero pod koniec XVIII wieku, za wielkiego księcia Piotra Leopolda, a w 1937 roku także wnętrze, do tej pory koszary, stało się parkiem publicznym.
Pod głównym wejściem przechodzi się przez Ponte della Vecchia, Most Staruchy. Nazwa pochodzi od rzeźby starej kobiety, która zdobiła fontannę przy via Pantaneto: w 1815 roku fontannę przebudowano, a posąg przeniesiono tutaj, aż w 1829 roku zniszczyli go nieznani sprawcy.
Nazwa jednak została i przez wiele lat wydawała się odnosić do miejscowej kobiety, Giny Parrini, zwanej «Batina» (1905–1985). W 2000 roku tablica upamiętnia ją dwoma słowami: «A Gina».
Forteca stoi na terenie kontrady Istrice, a 17 sierpnia 1874 roku odbył się tu nieoficjalny Palio alla Romana, w którym ścigało się dziewięć kontrad, a wygrała Oca. Od strony starówki stoi posąg świętej Katarzyny ze Sieny.