Opis
Loggia della Mercanzia, zwana też Loggią Kupców albo Loggią San Paolo, to elegancki portyk o trzech arkadach z tyłu piazza del Campo, w miejscu zwanym Croce del Travaglio. Krzyżują się tu via Banchi di Sopra, via Banchi di Sotto i via di Città, a przez dwie z nich biegła Via Francigena.
Była siedzibą Arte della Mercanzia, cechu kupców Republiki Sieneńskiej, i widać dlaczego: na skrzyżowaniu głównych ulic kupcy stali tam, gdzie przechodzili ludzie. Pomyślano ją jako rozbudowę i upiększenie tej siedziby.
Najpiękniejsze jest pięć rzeźb świętych w tabernakulach filarów. Święci Piotr i Paweł, na filarach zewnętrznych, są dziełem Vecchiettiego (1458–1462). Pozostałe trzy przedstawiają świętych Savina, Ansana i Wiktora, trzech z czterech dawnych patronów Sieny, i są dziełem Antonia Federighiego (1458–1459).
Porównanie obu rzeźbiarzy jest pouczające: Federighi czerpie z potężnych postaci Jacopa della Quercia i ze sztuki klasycznej, a Vecchietta, bliższy Donatellowi, nadaje swoim postaciom emocjonalny charakter.
Na krótszych bokach stoją dwie marmurowe ławy. Ciekawsza jest prawa, dzieło Federighiego, z postaciami z historii rzymskiej (1459–1464); lewa jest dziełem Urbana da Cortona (około 1462).
Gdy podniesiesz wzrok, zobaczysz sklepienia krzyżowe ze sztukateriami i dekoracyjnymi freskami z XVI wieku, odnowionymi w XIX wieku. Pierwsze z lewej jest dziełem Pastorina dei Pastorini (1549–1552), drugie i trzecie Lorenza Rusticiego (1553–1563).
Budowa trwała bardzo długo. Loggię zaprojektował Sano di Matteo i wzniesiono ją w latach 1417–1428 pod jego kierunkiem, potem do 1444 roku pod kierunkiem Pietra del Minelli. Prawie trzydzieści lat prac, a w tym czasie zmienił się gust: styl jest pośredni między gotykiem a renesansem.
Sklepienia powstały w XVI wieku, a górne piętro nad Croce del Travaglio w XVII wieku. W górnej sali jest monochromatyczny fresk Luigiego Ademolla z lat 1793–1794.
W 1764 roku loggia przeszła w ręce Signori Uniti del Casino, którzy uczynili z niej siedzibę Circolo degli Uniti: istnieje od 1657 roku i działa do dziś. W tamtych latach część zwrócona ku piazza del Campo otrzymała nową fasadę, zaprojektowaną przez Ferdinanda Fugę, tam gdzie dawniej stał nieistniejący już kościół Santi Pietro e Paolo.
Była siedzibą Arte della Mercanzia, cechu kupców Republiki Sieneńskiej, i widać dlaczego: na skrzyżowaniu głównych ulic kupcy stali tam, gdzie przechodzili ludzie. Pomyślano ją jako rozbudowę i upiększenie tej siedziby.
Najpiękniejsze jest pięć rzeźb świętych w tabernakulach filarów. Święci Piotr i Paweł, na filarach zewnętrznych, są dziełem Vecchiettiego (1458–1462). Pozostałe trzy przedstawiają świętych Savina, Ansana i Wiktora, trzech z czterech dawnych patronów Sieny, i są dziełem Antonia Federighiego (1458–1459).
Porównanie obu rzeźbiarzy jest pouczające: Federighi czerpie z potężnych postaci Jacopa della Quercia i ze sztuki klasycznej, a Vecchietta, bliższy Donatellowi, nadaje swoim postaciom emocjonalny charakter.
Na krótszych bokach stoją dwie marmurowe ławy. Ciekawsza jest prawa, dzieło Federighiego, z postaciami z historii rzymskiej (1459–1464); lewa jest dziełem Urbana da Cortona (około 1462).
Gdy podniesiesz wzrok, zobaczysz sklepienia krzyżowe ze sztukateriami i dekoracyjnymi freskami z XVI wieku, odnowionymi w XIX wieku. Pierwsze z lewej jest dziełem Pastorina dei Pastorini (1549–1552), drugie i trzecie Lorenza Rusticiego (1553–1563).
Budowa trwała bardzo długo. Loggię zaprojektował Sano di Matteo i wzniesiono ją w latach 1417–1428 pod jego kierunkiem, potem do 1444 roku pod kierunkiem Pietra del Minelli. Prawie trzydzieści lat prac, a w tym czasie zmienił się gust: styl jest pośredni między gotykiem a renesansem.
Sklepienia powstały w XVI wieku, a górne piętro nad Croce del Travaglio w XVII wieku. W górnej sali jest monochromatyczny fresk Luigiego Ademolla z lat 1793–1794.
W 1764 roku loggia przeszła w ręce Signori Uniti del Casino, którzy uczynili z niej siedzibę Circolo degli Uniti: istnieje od 1657 roku i działa do dziś. W tamtych latach część zwrócona ku piazza del Campo otrzymała nową fasadę, zaprojektowaną przez Ferdinanda Fugę, tam gdzie dawniej stał nieistniejący już kościół Santi Pietro e Paolo.