Opis
Oratorium św. Bernardyna (Oratorio di San Bernardino) stoi na piazza San Francesco w Sienie i jest niewielkim ceglanym budynkiem z dwiema położonymi jedna nad drugą salami pokrytymi freskami.
Obok, w sąsiednich salach, mieści się Museo Diocesano d'Arte Sacra: jedno i drugie zwiedza się razem i warto się tu zatrzymać dla XVI-wiecznych fresków i kilku z najstarszych ikon sieneńskich.
Tu sieneński brat Bernardyn głosił kazania tłumom, jak przypomina też obraz Sana di Pietro w Museo dell'Opera del Duomo. Gdy w 1450 roku został kanonizowany, miejscowe bractwo przyjęło jego imię, a w drugiej połowie XV wieku postanowiło zbudować mu oratorium.
Na zewnątrz jest prosta ceglana fasada z trawertynowym portalem z 1574 roku, a wyżej promienista tarcza z trygramem Chrystusa, tak drogim świętemu. Wewnątrz niespodzianką jest górne piętro, najstarsze: kasetonowy sufit z główkami cherubinów i drewniane ściany ze sztukateriami.
Między filarami jest cykl Historii Marii, namalowany w latach 1518–1532 przez trzech wielkich artystów sieneńskich: Sodomę, Girolama del Pacchię i Beccafumiego.
W scenach wyraźnie słychać echa rzymskich dzieł Michała Anioła i Rafaela, sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej i Stanz Watykańskich.
Po bokach ołtarza znajdują się tabliczka z trygramem, która według tradycji należała do świętego, oraz XIII-wieczna bizantyńska ikona Madonny z Dzieciątkiem. Na niższym piętrze sklepienie ukazuje Madonnę osłaniającą Sienę ze św. Bernardynem i św. Katarzyną.
Museo Diocesano daje przegląd sztuki sieneńskiej od XIII do XVIII wieku.
W pierwszej sali jest Madonna z Tressy, najstarsza ikona w malarstwie sieneńskim, z około 1235 roku, i słynna Madonna Karmiąca Ambrogia Lorenzettiego. W dawnej zakrystii przechowuje się także kilka przedmiotów należących do św. Bernardyna.
Obok, w sąsiednich salach, mieści się Museo Diocesano d'Arte Sacra: jedno i drugie zwiedza się razem i warto się tu zatrzymać dla XVI-wiecznych fresków i kilku z najstarszych ikon sieneńskich.
Tu sieneński brat Bernardyn głosił kazania tłumom, jak przypomina też obraz Sana di Pietro w Museo dell'Opera del Duomo. Gdy w 1450 roku został kanonizowany, miejscowe bractwo przyjęło jego imię, a w drugiej połowie XV wieku postanowiło zbudować mu oratorium.
Na zewnątrz jest prosta ceglana fasada z trawertynowym portalem z 1574 roku, a wyżej promienista tarcza z trygramem Chrystusa, tak drogim świętemu. Wewnątrz niespodzianką jest górne piętro, najstarsze: kasetonowy sufit z główkami cherubinów i drewniane ściany ze sztukateriami.
Między filarami jest cykl Historii Marii, namalowany w latach 1518–1532 przez trzech wielkich artystów sieneńskich: Sodomę, Girolama del Pacchię i Beccafumiego.
W scenach wyraźnie słychać echa rzymskich dzieł Michała Anioła i Rafaela, sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej i Stanz Watykańskich.
Po bokach ołtarza znajdują się tabliczka z trygramem, która według tradycji należała do świętego, oraz XIII-wieczna bizantyńska ikona Madonny z Dzieciątkiem. Na niższym piętrze sklepienie ukazuje Madonnę osłaniającą Sienę ze św. Bernardynem i św. Katarzyną.
Museo Diocesano daje przegląd sztuki sieneńskiej od XIII do XVIII wieku.
W pierwszej sali jest Madonna z Tressy, najstarsza ikona w malarstwie sieneńskim, z około 1235 roku, i słynna Madonna Karmiąca Ambrogia Lorenzettiego. W dawnej zakrystii przechowuje się także kilka przedmiotów należących do św. Bernardyna.