Opis
Palazzo Chigi-Saracini to jeden z najprestiżowszych pałaców szlacheckich Sieny, przy via di Città, z gotycką fasadą podążającą za zakrętem ulicy. W środku uczy się muzyki na najwyższym poziomie i przechowuje zbiór sztuki sieneńskiej od XIII do XX wieku.
Accademia Musicale Chigiana ma tu siedzibę od 1932 roku, z woli hrabiego Guida Chigi Saracini: od 1958 roku jest fundacją i szkołą wysokiego doskonalenia muzycznego. Salone dei Concerti, z 1922 roku, ma powściągliwy, osiemnastowieczny gust i fresk na sklepieniu Arturo Viligiardiego.
Galeria Chigi-Saracini gromadzi ważne dzieła sieneńskie: Madonnę Mistrza z Tressy, Pokłon Trzech Króli i fragmenty malowanego Krzyża Sassetty, poliptyk Sana di Pietro, tablice Sodomy i jego szkoły oraz Mistyczne zaślubiny świętej Katarzyny Beccafumiego.
Wśród rzeźb jest terakotowy szkic Świętego Hieronima Gian Lorenza Berniniego do Cappella del Voto w katedrze. Spośród dzieł nie-sieneńskich wyróżniają się tondo ze szkoły Botticellego i dwa autoportrety Salvatora Rosy.
W atrium stoi posąg papieża Juliusza III Fulvia Signoriniego (1609); dziedziniec jest z jednej strony podcieniowy, ze sklepieniami ozdobionymi groteskami Giorgia di Giovanni. W loggii zewnętrznej zachowały się dekoracje w stylu rafaelowskim.
Pałac ma długą historię rodzin. Najstarsze jądro, z XII wieku, należało do Marescottich, rodziny gibelińskiej, i dlatego zwie się też Palazzo Marescotti. Wchłaniając sąsiednie domy, już w pierwszej połowie XIV wieku osiągnął obecne rozmiary.
Między XIII a XIV wiekiem gościł też radę Reggitori Republiki. W XVI wieku kupili go Piccolomini del Mandolo, którzy nadali mu renesansowy wygląd.
Po 1770 roku Saracini wydłużyli fasadę, dodając trójdzielne okna aż do vicolo di Tone, starannie zachowując styl czternastowieczny.
W 1877 roku, z testamentu Alessandra Saracini, pałac przeszedł na Fabia Chigi, który przyjął nazwisko Chigi Saracini i zostawił go bratankowi Guida. Rodzina mieszkała w nim do 1965 roku.
Accademia Musicale Chigiana ma tu siedzibę od 1932 roku, z woli hrabiego Guida Chigi Saracini: od 1958 roku jest fundacją i szkołą wysokiego doskonalenia muzycznego. Salone dei Concerti, z 1922 roku, ma powściągliwy, osiemnastowieczny gust i fresk na sklepieniu Arturo Viligiardiego.
Galeria Chigi-Saracini gromadzi ważne dzieła sieneńskie: Madonnę Mistrza z Tressy, Pokłon Trzech Króli i fragmenty malowanego Krzyża Sassetty, poliptyk Sana di Pietro, tablice Sodomy i jego szkoły oraz Mistyczne zaślubiny świętej Katarzyny Beccafumiego.
Wśród rzeźb jest terakotowy szkic Świętego Hieronima Gian Lorenza Berniniego do Cappella del Voto w katedrze. Spośród dzieł nie-sieneńskich wyróżniają się tondo ze szkoły Botticellego i dwa autoportrety Salvatora Rosy.
W atrium stoi posąg papieża Juliusza III Fulvia Signoriniego (1609); dziedziniec jest z jednej strony podcieniowy, ze sklepieniami ozdobionymi groteskami Giorgia di Giovanni. W loggii zewnętrznej zachowały się dekoracje w stylu rafaelowskim.
Pałac ma długą historię rodzin. Najstarsze jądro, z XII wieku, należało do Marescottich, rodziny gibelińskiej, i dlatego zwie się też Palazzo Marescotti. Wchłaniając sąsiednie domy, już w pierwszej połowie XIV wieku osiągnął obecne rozmiary.
Między XIII a XIV wiekiem gościł też radę Reggitori Republiki. W XVI wieku kupili go Piccolomini del Mandolo, którzy nadali mu renesansowy wygląd.
Po 1770 roku Saracini wydłużyli fasadę, dodając trójdzielne okna aż do vicolo di Tone, starannie zachowując styl czternastowieczny.
W 1877 roku, z testamentu Alessandra Saracini, pałac przeszedł na Fabia Chigi, który przyjął nazwisko Chigi Saracini i zostawił go bratankowi Guida. Rodzina mieszkała w nim do 1965 roku.