Opis
Palazzo Piccolomini-delle Papesse to renesansowy pałac przy via di Città, głównej ulicy centrum Sieny, zbudowany w 1460 roku dla siostry papieża Piusa II.
Ma fasadę z trawertynu na florencką modłę i dziedziniec z rzeźbionymi kapitelami; w 1633 roku był obserwatorium Galileusza, a przez lata centrum sztuki współczesnej.
Zażyczyła sobie go Caterina Piccolomini, siostra Piusa II: stąd nazwa „delle Papesse”. Projekt przypisuje się prawdopodobnie Bernardowi Rossellinowi, ulubionemu architektowi papieża. Prace zakończono około 1495 roku, przy udziale Antonia Federighiego i Urbana da Cortona.
Fasada to przekonujący przykład architektury renesansowej na florencką modłę, z wdziękiem wpisany między średniowieczne domy przy ulicy. Okładzina jest z trawertynu, z rustyką na parterze i z dwoma rzędami okien dwudzielnych na wyższych piętrach.
Wewnątrz dziedziniec ma kapitele, które niemal na pewno wyrzeźbił Lorenzo di Mariano, zwany Marriną, około 1509–1510 roku. Na dachu jest altana, mała loggia, z której roztacza się wspaniała panorama miasta.
Latem 1633 roku wszedł tam znakomity gość, by obserwować niebo. Galileusz był podejmowany przez arcybiskupa Ascania II Piccolominiego od 9 lipca do grudnia tamtego roku i z altany obserwował Księżyc.
Później historia pałacu kilkakrotnie się zmienia. Gdy rodzina Piccolominich wygasła, pod koniec XVII wieku, wynajęto go Convitto Tolomei, kolegium założonemu w 1629 roku, które w 1820 roku przeniosło się do innego budynku. Pius II stworzył konsorcjum, by połączyć różne gałęzie rodziny, i to ono decydowało o najmie.
Później przeszedł na własność państwa, które umieściło w nim biura. W 1864 roku renowacja zniszczyła ciężkimi ingerencjami oryginalne groteski; od 1884 roku pałac należał do Banca d'Italia, która wykonała neorenesansowe dekoracje piano nobile.
W 1998 roku pałac otwarto jako Centro d'Arte Contemporanea, z wystawami takich artystów jak Christian Boltanski, Annette Messager i Jaume Plensa; zamknięto go w 2008 roku.
Po latach zmian właścicieli w 2025 roku otwarto go ponownie jako miejsce wystaw czasowych. Centrum należało do TRA ART, toskańskiej sieci sztuki współczesnej, i gościło też Radio Papesse, projekt poświęcony dźwiękowi.
Koniecznie zobacz
• Trawertynowa fasada.
• Dziedziniec z kapitelami.
• Altana na dachu, z której Galileusz obserwował Księżyc.
Czy wiesz, że…?
• Nazwa „delle Papesse” nie ma nic wspólnego z papieżycami: pochodzi od siostry papieża.
• W XIX wieku ciężka renowacja zniszczyła oryginalne groteski.
Ma fasadę z trawertynu na florencką modłę i dziedziniec z rzeźbionymi kapitelami; w 1633 roku był obserwatorium Galileusza, a przez lata centrum sztuki współczesnej.
Zażyczyła sobie go Caterina Piccolomini, siostra Piusa II: stąd nazwa „delle Papesse”. Projekt przypisuje się prawdopodobnie Bernardowi Rossellinowi, ulubionemu architektowi papieża. Prace zakończono około 1495 roku, przy udziale Antonia Federighiego i Urbana da Cortona.
Fasada to przekonujący przykład architektury renesansowej na florencką modłę, z wdziękiem wpisany między średniowieczne domy przy ulicy. Okładzina jest z trawertynu, z rustyką na parterze i z dwoma rzędami okien dwudzielnych na wyższych piętrach.
Wewnątrz dziedziniec ma kapitele, które niemal na pewno wyrzeźbił Lorenzo di Mariano, zwany Marriną, około 1509–1510 roku. Na dachu jest altana, mała loggia, z której roztacza się wspaniała panorama miasta.
Latem 1633 roku wszedł tam znakomity gość, by obserwować niebo. Galileusz był podejmowany przez arcybiskupa Ascania II Piccolominiego od 9 lipca do grudnia tamtego roku i z altany obserwował Księżyc.
Później historia pałacu kilkakrotnie się zmienia. Gdy rodzina Piccolominich wygasła, pod koniec XVII wieku, wynajęto go Convitto Tolomei, kolegium założonemu w 1629 roku, które w 1820 roku przeniosło się do innego budynku. Pius II stworzył konsorcjum, by połączyć różne gałęzie rodziny, i to ono decydowało o najmie.
Później przeszedł na własność państwa, które umieściło w nim biura. W 1864 roku renowacja zniszczyła ciężkimi ingerencjami oryginalne groteski; od 1884 roku pałac należał do Banca d'Italia, która wykonała neorenesansowe dekoracje piano nobile.
W 1998 roku pałac otwarto jako Centro d'Arte Contemporanea, z wystawami takich artystów jak Christian Boltanski, Annette Messager i Jaume Plensa; zamknięto go w 2008 roku.
Po latach zmian właścicieli w 2025 roku otwarto go ponownie jako miejsce wystaw czasowych. Centrum należało do TRA ART, toskańskiej sieci sztuki współczesnej, i gościło też Radio Papesse, projekt poświęcony dźwiękowi.
Koniecznie zobacz
• Trawertynowa fasada.
• Dziedziniec z kapitelami.
• Altana na dachu, z której Galileusz obserwował Księżyc.
Czy wiesz, że…?
• Nazwa „delle Papesse” nie ma nic wspólnego z papieżycami: pochodzi od siostry papieża.
• W XIX wieku ciężka renowacja zniszczyła oryginalne groteski.