Omschrijving
De Torre del Mangia is de stadstoren van Siena, ongeveer 88 meter hoog, die naast het Palazzo Pubblico aan Piazza del Campo oprijst.
Ze is van rode baksteen met een bekroning van wit travertijn, en vanaf de top zie je het plein, de terracotta daken en de heuvels rond de stad.
De klim hoort bij de ervaring. Vanaf de Cortile del Podestà leidt een smalle trap na 110 treden eerst naar een terrasje met uitzicht op het plein. Om bij de klokkenkamer te komen, klim je nog eens 242 treden.
Bovenaan moest de kantelenkroon, naar het schijnt ontworpen door Lippo Memmi, de zwager van Simone Martini, de toren eleganter maken dan alle andere torens van de stad.
De werkzaamheden werden in 1348 afgerond, kort voor de zwarte pest. De eerste officiële vermelding stamt uit 1338; de bedenkers waren waarschijnlijk de Perugianen Minuccio en Francesco di Rinaldo.
De basis rust op één enkel blok tufsteen, zeer sterk en elastisch: in 1798 deed een aardbeving haar zwaaien, maar de toren bleef ongedeerd.
Halverwege, boven het terras van het paleis, zit de klok, in 1360 geplaatst door Bartolomeo Guidi: de eerste kostte 858 florijnen.
Bovenin hangt de Campanone, «Sunto» genoemd, in 1665 omgegoten en 2,34 meter hoog. Hij heeft een barst in de rand en een rauw geluid: alleen op de dagen van de Palio wordt hij met de hand geluid en voor de Sienezen kondigt hij het feest aan.
De naam komt van een klokkenluider, Giovanni di Balduccio, bekend om zijn ondeugden en verspilling, vooral aan tafel: hij werd «Mangiaguadagni» («verslindt het verdiende») genoemd, later alleen «Mangia». Na hem sloeg een automaat de uren, en ook de automaat heette Mangia.
Volgens Bianchi Bandinelli reikt de toren tot dezelfde hoogte als de klokkentoren van de dom, hoewel hij lager begint: religieuze en wereldlijke macht in evenwicht.
Het standbeeld van de Mangia werd in 1780 van de top gehaald en belandde in een opslagplaats. In 1824 bracht men het naar de villa van een gouverneur om er het meer mee te versieren. Een eeuw later vond de achterkleinzoon het in een sloot, zonder armen, en schonk het aan de gemeente. Nu staat het in de Cortile del Podestà.
De bekoring van de toren is de zeeën overgestoken: de toren van de Universiteit van Birmingham lijkt erop, en ook het Pilgrim Monument in Provincetown en een gebouw in Madrid namen haar tot voorbeeld.
Niet missen
• De klim naar de top.
• De Campanone.
• Het standbeeld van de Mangia in de Cortile del Podestà.
Wist je dat?
• Aan de voet rust de toren op een in het tufsteen uitgehouwen cel, waar volgens de overlevering de ter dood veroordeelden hun laatste nacht doorbrachten.
• In 1460 sloeg de bliksem enkele kantelen weg en verschoof het standbeeld van de Mangia; een bliksemafleider kwam pas aan het eind van de achttiende eeuw.
Ze is van rode baksteen met een bekroning van wit travertijn, en vanaf de top zie je het plein, de terracotta daken en de heuvels rond de stad.
De klim hoort bij de ervaring. Vanaf de Cortile del Podestà leidt een smalle trap na 110 treden eerst naar een terrasje met uitzicht op het plein. Om bij de klokkenkamer te komen, klim je nog eens 242 treden.
Bovenaan moest de kantelenkroon, naar het schijnt ontworpen door Lippo Memmi, de zwager van Simone Martini, de toren eleganter maken dan alle andere torens van de stad.
De werkzaamheden werden in 1348 afgerond, kort voor de zwarte pest. De eerste officiële vermelding stamt uit 1338; de bedenkers waren waarschijnlijk de Perugianen Minuccio en Francesco di Rinaldo.
De basis rust op één enkel blok tufsteen, zeer sterk en elastisch: in 1798 deed een aardbeving haar zwaaien, maar de toren bleef ongedeerd.
Halverwege, boven het terras van het paleis, zit de klok, in 1360 geplaatst door Bartolomeo Guidi: de eerste kostte 858 florijnen.
Bovenin hangt de Campanone, «Sunto» genoemd, in 1665 omgegoten en 2,34 meter hoog. Hij heeft een barst in de rand en een rauw geluid: alleen op de dagen van de Palio wordt hij met de hand geluid en voor de Sienezen kondigt hij het feest aan.
De naam komt van een klokkenluider, Giovanni di Balduccio, bekend om zijn ondeugden en verspilling, vooral aan tafel: hij werd «Mangiaguadagni» («verslindt het verdiende») genoemd, later alleen «Mangia». Na hem sloeg een automaat de uren, en ook de automaat heette Mangia.
Volgens Bianchi Bandinelli reikt de toren tot dezelfde hoogte als de klokkentoren van de dom, hoewel hij lager begint: religieuze en wereldlijke macht in evenwicht.
Het standbeeld van de Mangia werd in 1780 van de top gehaald en belandde in een opslagplaats. In 1824 bracht men het naar de villa van een gouverneur om er het meer mee te versieren. Een eeuw later vond de achterkleinzoon het in een sloot, zonder armen, en schonk het aan de gemeente. Nu staat het in de Cortile del Podestà.
De bekoring van de toren is de zeeën overgestoken: de toren van de Universiteit van Birmingham lijkt erop, en ook het Pilgrim Monument in Provincetown en een gebouw in Madrid namen haar tot voorbeeld.
Niet missen
• De klim naar de top.
• De Campanone.
• Het standbeeld van de Mangia in de Cortile del Podestà.
Wist je dat?
• Aan de voet rust de toren op een in het tufsteen uitgehouwen cel, waar volgens de overlevering de ter dood veroordeelden hun laatste nacht doorbrachten.
• In 1460 sloeg de bliksem enkele kantelen weg en verschoof het standbeeld van de Mangia; een bliksemafleider kwam pas aan het eind van de achttiende eeuw.