Opis
Kościół San Martino przy via del Porrione w Sienie potrafi zaskoczyć: w jednej renesansowej nawie przechowuje płótna Guida Reniego, Guercina i Domenica Beccafumiego. W średniowieczu był tak ważny, że dał nazwę Terzo di San Martino, jednej z trzech dzielnic miasta.
Przy trzecim ołtarzu po prawej wisi Męczeństwo świętego Bartłomieja Guercina z 1637 roku, poczerniałe od pożaru i retuszowane, w bogatej marmurowej ramie z warsztatu Marriny. Przy drugim ołtarzu Obrzezanie Guida Reniego z 1636 roku. Naprzeciwko, po lewej, Boże Narodzenie Beccafumiego z około 1524 roku, w bliźniaczej ramie.
Na wewnętrznej ścianie fasady wisi obraz na wskroś sieneński: Niepokalana chroni Sienę podczas bitwy pod Camollią, zamówiony przez Republikę w 1528 roku i podpisany przez Giovanniego di Lorenzo. Po lewej, przy środkowym ołtarzu, jest piętnastowieczny krucyfiks z malowanego drewna nieznanego autora.
Kościół wzmiankowano już w VIII wieku. W 1537 roku odnowiono go i powiększono według projektu Giovana Battisty Pelorego; fasadę w formach rzymskiego manieryzmu zaprojektował Giovanni Fontana i zaczęto ją w 1613 roku, a dzwonnicę ukończono dopiero w 1738 roku.
Transept i prezbiterium to dar jednej rodziny, de' Vecchi, która pod koniec XVII wieku zleciła ich urządzenie Mazzuolim, sieneńskim rzeźbiarzom. Giuseppe Mazzuoli wykonał posąg świętego Tomasza z Villanueva, a wraz z bratem Giovannim Antoniem Madonnę z Dzieciątkiem, anioły i cyborium ołtarza głównego; kopułę pokrył freskami Annibale Mazzuoli.
Pod dzwonnicą, w gotyckiej kaplicy na lewo od apsydy, zachowały się czternastowieczne freski z dziejami świętych i Ukrzyżowaniem. Po bokach łuku apsydy, na lewym chórze muzycznym, stoją organy zbudowane przez Cesarego Romaniego na przełomie XVI i XVII wieku.
Madonna z Dzieciątkiem Jacopa della Quercii, która niegdyś tu była, znajduje się dziś w Museo dell'Opera del Duomo.
Przy trzecim ołtarzu po prawej wisi Męczeństwo świętego Bartłomieja Guercina z 1637 roku, poczerniałe od pożaru i retuszowane, w bogatej marmurowej ramie z warsztatu Marriny. Przy drugim ołtarzu Obrzezanie Guida Reniego z 1636 roku. Naprzeciwko, po lewej, Boże Narodzenie Beccafumiego z około 1524 roku, w bliźniaczej ramie.
Na wewnętrznej ścianie fasady wisi obraz na wskroś sieneński: Niepokalana chroni Sienę podczas bitwy pod Camollią, zamówiony przez Republikę w 1528 roku i podpisany przez Giovanniego di Lorenzo. Po lewej, przy środkowym ołtarzu, jest piętnastowieczny krucyfiks z malowanego drewna nieznanego autora.
Kościół wzmiankowano już w VIII wieku. W 1537 roku odnowiono go i powiększono według projektu Giovana Battisty Pelorego; fasadę w formach rzymskiego manieryzmu zaprojektował Giovanni Fontana i zaczęto ją w 1613 roku, a dzwonnicę ukończono dopiero w 1738 roku.
Transept i prezbiterium to dar jednej rodziny, de' Vecchi, która pod koniec XVII wieku zleciła ich urządzenie Mazzuolim, sieneńskim rzeźbiarzom. Giuseppe Mazzuoli wykonał posąg świętego Tomasza z Villanueva, a wraz z bratem Giovannim Antoniem Madonnę z Dzieciątkiem, anioły i cyborium ołtarza głównego; kopułę pokrył freskami Annibale Mazzuoli.
Pod dzwonnicą, w gotyckiej kaplicy na lewo od apsydy, zachowały się czternastowieczne freski z dziejami świętych i Ukrzyżowaniem. Po bokach łuku apsydy, na lewym chórze muzycznym, stoją organy zbudowane przez Cesarego Romaniego na przełomie XVI i XVII wieku.
Madonna z Dzieciątkiem Jacopa della Quercii, która niegdyś tu była, znajduje się dziś w Museo dell'Opera del Duomo.