Opis
Museo Diocesano d'Arte Sacra mieści się w salach obok Oratorium San Bernardino, na piazza San Francesco, i oferuje dwa zwiedzania w jednym. Z jednej strony sieneńskie malarstwo i rzeźba od XIII do XVIII wieku, z drugiej oratorium z freskami trzech wielkich malarzy XVI wieku.
Największą atrakcją jest górne piętro oratorium: w latach 1518–1532 Sodoma, Girolamo del Pacchia i Beccafumi namalowali tu Dzieje Marii. W scenach rozpoznać można echa rzymskich dzieł Michała Anioła i Rafaela, zwłaszcza sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej i Stanz Watykańskich.
Tu, na górze, strop jest kasetonowy, ozdobiony główkami cherubinów, a ściany drewniane, ze sztukateriami Ventury Turapilliego. Po bokach ołtarza stoją tabliczka z trygramem, która według tradycji należała do świętego, i bizantyjska ikona z XIII wieku.
Dolne piętro ma sklepienie z freskiem przedstawiającym Madonnę opiekującą się Sieną, świętego Bernardyna i świętą Katarzynę, który zaczął Arcangelo Salimbeni, a w 1580 roku ukończył Francesco Vanni. W lunetach są sceny z życia Bernardyna.
W salach muzeum zwiedzanie zaczyna się od Madonny z Tressy, z około 1235 roku: najstarszej ikony sieneńskiej tradycji malarskiej. Kawałek dalej wisi Madonna Karmiąca Ambrogia Lorenzettiego, słynne dzieło z XIV wieku.
W XV wieku spotkasz Madonnę z Molli Sassetty oraz Zwiastowanie Matteo di Giovanniego, które wiernie powtarza to czternastowieczne autorstwa Simone Martiniego. Vecchietta podpisuje Pietę we fresku i tę samą scenę w polichromowanym drewnie.
W przedsionku, nad łukiem, jest Madonna z Dzieciątkiem z polichromowanej terakoty autorstwa Jacopa della Quercia, z około 1420 roku. W dawnej zakrystii wystawiono dzieła od XV do XVIII wieku, a wśród nich Chrystusa niosącego krzyż Beccafumiego.
Tutaj naprawdę wygłaszano kazania. Święty Bernardyn zwykle przemawiał w tym miejscu, a po jego kanonizacji w 1450 roku bractwo przyjęło jego imię i postanowiło zbudować oratorium. Na zewnątrz pozostała ceglana fasada z trawertynowym portalem z 1574 roku i, wysoko, promienista tarcza z trygramem IHS.
Ciekawostka: niektóre małe tablice malowane przez Sodomę i Riccia, w zakrystii, służyły jako mary pogrzebowe. A relikwiarz w kształcie szkatułki przechowuje kilka przedmiotów świętego i jego wnętrzności, przysłane z L'Aquili, gdzie Bernardyn zmarł i jest pochowany.
Wśród osiemnastowiecznych płócien jest też szkic do fresku, który Antonio Nasini i jego brat Giuseppe Nicola namalowali pod koniec XVII wieku dla Antiporto di Camollia, zniszczonego później w bombardowaniach 1944 roku.
Największą atrakcją jest górne piętro oratorium: w latach 1518–1532 Sodoma, Girolamo del Pacchia i Beccafumi namalowali tu Dzieje Marii. W scenach rozpoznać można echa rzymskich dzieł Michała Anioła i Rafaela, zwłaszcza sklepienia Kaplicy Sykstyńskiej i Stanz Watykańskich.
Tu, na górze, strop jest kasetonowy, ozdobiony główkami cherubinów, a ściany drewniane, ze sztukateriami Ventury Turapilliego. Po bokach ołtarza stoją tabliczka z trygramem, która według tradycji należała do świętego, i bizantyjska ikona z XIII wieku.
Dolne piętro ma sklepienie z freskiem przedstawiającym Madonnę opiekującą się Sieną, świętego Bernardyna i świętą Katarzynę, który zaczął Arcangelo Salimbeni, a w 1580 roku ukończył Francesco Vanni. W lunetach są sceny z życia Bernardyna.
W salach muzeum zwiedzanie zaczyna się od Madonny z Tressy, z około 1235 roku: najstarszej ikony sieneńskiej tradycji malarskiej. Kawałek dalej wisi Madonna Karmiąca Ambrogia Lorenzettiego, słynne dzieło z XIV wieku.
W XV wieku spotkasz Madonnę z Molli Sassetty oraz Zwiastowanie Matteo di Giovanniego, które wiernie powtarza to czternastowieczne autorstwa Simone Martiniego. Vecchietta podpisuje Pietę we fresku i tę samą scenę w polichromowanym drewnie.
W przedsionku, nad łukiem, jest Madonna z Dzieciątkiem z polichromowanej terakoty autorstwa Jacopa della Quercia, z około 1420 roku. W dawnej zakrystii wystawiono dzieła od XV do XVIII wieku, a wśród nich Chrystusa niosącego krzyż Beccafumiego.
Tutaj naprawdę wygłaszano kazania. Święty Bernardyn zwykle przemawiał w tym miejscu, a po jego kanonizacji w 1450 roku bractwo przyjęło jego imię i postanowiło zbudować oratorium. Na zewnątrz pozostała ceglana fasada z trawertynowym portalem z 1574 roku i, wysoko, promienista tarcza z trygramem IHS.
Ciekawostka: niektóre małe tablice malowane przez Sodomę i Riccia, w zakrystii, służyły jako mary pogrzebowe. A relikwiarz w kształcie szkatułki przechowuje kilka przedmiotów świętego i jego wnętrzności, przysłane z L'Aquili, gdzie Bernardyn zmarł i jest pochowany.
Wśród osiemnastowiecznych płócien jest też szkic do fresku, który Antonio Nasini i jego brat Giuseppe Nicola namalowali pod koniec XVII wieku dla Antiporto di Camollia, zniszczonego później w bombardowaniach 1944 roku.