Opis
Orto Botanico w Sienie to ogród uniwersytecki przy via Mattioli, w pobliżu Porta Tufi, wewnątrz murów.
Zajmuje około dwóch i pół hektara na stoku i łączy grządki roślin leczniczych, mały park z egzotycznymi drzewami, prawdziwe gospodarstwo i szklarnie, wśród nich starą z 1875 roku.
Wszystko zaczęło się od roślin leczących chorych. Na początku XVII wieku szpital Santa Maria della Scala miał swój Orto dei Semplici, gdzie uprawiano zioła lecznicze.
W 1784 roku wielki książę Piotr Leopold przekształcił go w ogród botaniczny uniwersytetu, a w 1856 roku, by zyskać więcej miejsca, przeniesiono go tutaj, w pobliże Accademia dei Fisiocritici.
Wejście od ulicy, otwarte w 1866 roku, zdobią dwa baseny z roślinami wodnymi. W 1964 roku powierzchnię podwojono, dobudowując nowe budynki dla instytutów uniwersyteckich, które wchłonęły małą XIX-wieczną szklarnię zimną.
Stok dzieli się na trzy części. Na górze jest szkoła, z sztucznymi tarasami i prostokątnymi grządkami roślin używanych w farmacji, perfumerii i kuchni.
Niżej park, z egzotycznymi drzewami i krzewami odpornymi na zimę, jak pigwa, granat i ziziphus, razem z roślinami środkowo-południowej Toskanii i kolekcją nagonasiennych.
Na dole leży gospodarstwo, w którym starano się przypomnieć, jak wyglądał teren wewnątrz murów. Rosną tu drzewa owocowe badane przez naukowców; niedawno zbudowany ogród skalny i paprociowy pokazują toskańskie rośliny z naturalnych środowisk, rzadko spotykane.
Trzy szklarnie mieszczą rośliny egzotyczne. W szklarni ciepłej, zbudowanej w 1875 roku z żelaza i kolorowych szkieł, rosną storczyki, paprocie i agawy; w innej szklarni schronienie znajdują rośliny półpustynne, takie jak amerykańskie kaktusy i afrykańskie wilczomlecze.
Dzisiejsze rozmiary i układ zawdzięczamy dyrektorom, którzy kolejno tu pracowali. Tak ogród streszcza dzieje uniwersytetu: od ogrodu roślin leczniczych, jak w XVII wieku, po miejsce badań nad roślinami owocowymi i kolekcjami gatunków egzotycznych.
Zajmuje około dwóch i pół hektara na stoku i łączy grządki roślin leczniczych, mały park z egzotycznymi drzewami, prawdziwe gospodarstwo i szklarnie, wśród nich starą z 1875 roku.
Wszystko zaczęło się od roślin leczących chorych. Na początku XVII wieku szpital Santa Maria della Scala miał swój Orto dei Semplici, gdzie uprawiano zioła lecznicze.
W 1784 roku wielki książę Piotr Leopold przekształcił go w ogród botaniczny uniwersytetu, a w 1856 roku, by zyskać więcej miejsca, przeniesiono go tutaj, w pobliże Accademia dei Fisiocritici.
Wejście od ulicy, otwarte w 1866 roku, zdobią dwa baseny z roślinami wodnymi. W 1964 roku powierzchnię podwojono, dobudowując nowe budynki dla instytutów uniwersyteckich, które wchłonęły małą XIX-wieczną szklarnię zimną.
Stok dzieli się na trzy części. Na górze jest szkoła, z sztucznymi tarasami i prostokątnymi grządkami roślin używanych w farmacji, perfumerii i kuchni.
Niżej park, z egzotycznymi drzewami i krzewami odpornymi na zimę, jak pigwa, granat i ziziphus, razem z roślinami środkowo-południowej Toskanii i kolekcją nagonasiennych.
Na dole leży gospodarstwo, w którym starano się przypomnieć, jak wyglądał teren wewnątrz murów. Rosną tu drzewa owocowe badane przez naukowców; niedawno zbudowany ogród skalny i paprociowy pokazują toskańskie rośliny z naturalnych środowisk, rzadko spotykane.
Trzy szklarnie mieszczą rośliny egzotyczne. W szklarni ciepłej, zbudowanej w 1875 roku z żelaza i kolorowych szkieł, rosną storczyki, paprocie i agawy; w innej szklarni schronienie znajdują rośliny półpustynne, takie jak amerykańskie kaktusy i afrykańskie wilczomlecze.
Dzisiejsze rozmiary i układ zawdzięczamy dyrektorom, którzy kolejno tu pracowali. Tak ogród streszcza dzieje uniwersytetu: od ogrodu roślin leczniczych, jak w XVII wieku, po miejsce badań nad roślinami owocowymi i kolekcjami gatunków egzotycznych.