Opis
Palazzo Pubblico to ratusz Sieny: wielki gotycki gmach z kamienia i cegły po niższej stronie Piazza del Campo, z którym sąsiaduje smukła Torre del Mangia.
Był siedzibą rządu Republiki i do dziś jest siedzibą władz miasta; na pierwszym piętrze mieści się Muzeum Miejskie z arcydziełami sieneńskiego Trecenta.
Wcześniej nie miał własnego domu. Rada zbierała się na dźwięk dzwonu zawieszonego na wieży szlacheckiego rodu, a inne zgromadzenia odbywały się w kościołach i prywatnych pałacach.
Od 1280 roku zaczęto myśleć o neutralnej siedzibie. Rząd Dziewięciu, u władzy od 1287 roku, kazał zbudować pałac od 1297 roku i przeniósł się do niego w 1310 roku.
Fasada ma szczegóły, które opowiadają, jak się wtedy żyło. Okna mają po trzy gotyckie arkadki na kolumienkach, a między nimi otwierają się otwory strzelnicze, z których w czasie rozruchów zrzucano kamienie. Małe otwory w murze to dziury po rusztowaniach, w których tkwiły belki.
Pośrodku wielka tarcza nosi trygram Chrystusa, wymyślony przez św. Bernardyna i namalowany w 1425 roku. Trochę niżej widać herb Medyceuszy, umieszczony po podboju florenckim. Dwa boczne skrzydła podwyższono dopiero w 1680 roku, według projektu Carla Fontany, w tym samym stylu.
U stóp wieży stoi Cappella di Piazza, z marmuru, zbudowana w 1352 roku jako podziękowanie Matce Bożej za koniec czarnej śmierci.
Obok Cortile del Podestà, cały z cegły i z podcieniami z czterech stron, to wejście do pałacu i na schody wieży. W jednym z kątów zachowały się szczątki posągu Mangii.
W środku pałac ozdobiono, zanim jeszcze go ukończono: Dziewięciu sprowadziło największych artystów epoki, by freski głosiły ich program polityczny. Kto wejdzie na drugie piętro, znajdzie też Loggię, z widokiem na piazza del Mercato i południową połowę miasta.
W pałacu jest nawet teatr. Teatro dei Rinnovati było dawną salą Wielkiej Rady, przystosowaną do obecnej roli w 1560 roku, po podboju florenckim; po dwóch pożarach odtworzył je Antonio Bibbiena w 1753 roku, z czterema kondygnacjami lóż.
Koniecznie zobacz
• Fasada z otworami strzelniczymi.
• Cappella di Piazza.
• Cortile del Podestà.
• Loggia.
Czy wiesz, że…?
• W Sala del Mappamondo zachował się czop i ślady obrotowej mapy świata Ambrogia Lorenzettiego, od której sala wzięła nazwę.
• Złota Wilczyca karmiąca bliźnięta, symbol Sieny, pochodzi z lat 1429–1430, a dziś podziwia się ją w muzeum.
Był siedzibą rządu Republiki i do dziś jest siedzibą władz miasta; na pierwszym piętrze mieści się Muzeum Miejskie z arcydziełami sieneńskiego Trecenta.
Wcześniej nie miał własnego domu. Rada zbierała się na dźwięk dzwonu zawieszonego na wieży szlacheckiego rodu, a inne zgromadzenia odbywały się w kościołach i prywatnych pałacach.
Od 1280 roku zaczęto myśleć o neutralnej siedzibie. Rząd Dziewięciu, u władzy od 1287 roku, kazał zbudować pałac od 1297 roku i przeniósł się do niego w 1310 roku.
Fasada ma szczegóły, które opowiadają, jak się wtedy żyło. Okna mają po trzy gotyckie arkadki na kolumienkach, a między nimi otwierają się otwory strzelnicze, z których w czasie rozruchów zrzucano kamienie. Małe otwory w murze to dziury po rusztowaniach, w których tkwiły belki.
Pośrodku wielka tarcza nosi trygram Chrystusa, wymyślony przez św. Bernardyna i namalowany w 1425 roku. Trochę niżej widać herb Medyceuszy, umieszczony po podboju florenckim. Dwa boczne skrzydła podwyższono dopiero w 1680 roku, według projektu Carla Fontany, w tym samym stylu.
U stóp wieży stoi Cappella di Piazza, z marmuru, zbudowana w 1352 roku jako podziękowanie Matce Bożej za koniec czarnej śmierci.
Obok Cortile del Podestà, cały z cegły i z podcieniami z czterech stron, to wejście do pałacu i na schody wieży. W jednym z kątów zachowały się szczątki posągu Mangii.
W środku pałac ozdobiono, zanim jeszcze go ukończono: Dziewięciu sprowadziło największych artystów epoki, by freski głosiły ich program polityczny. Kto wejdzie na drugie piętro, znajdzie też Loggię, z widokiem na piazza del Mercato i południową połowę miasta.
W pałacu jest nawet teatr. Teatro dei Rinnovati było dawną salą Wielkiej Rady, przystosowaną do obecnej roli w 1560 roku, po podboju florenckim; po dwóch pożarach odtworzył je Antonio Bibbiena w 1753 roku, z czterema kondygnacjami lóż.
Koniecznie zobacz
• Fasada z otworami strzelniczymi.
• Cappella di Piazza.
• Cortile del Podestà.
• Loggia.
Czy wiesz, że…?
• W Sala del Mappamondo zachował się czop i ślady obrotowej mapy świata Ambrogia Lorenzettiego, od której sala wzięła nazwę.
• Złota Wilczyca karmiąca bliźnięta, symbol Sieny, pochodzi z lat 1429–1430, a dziś podziwia się ją w muzeum.