Opis
Piazza del Campo to główny plac Sieny, w sercu średniowiecznego miasta: wielka muszla z czerwonej cegły, opadająca ku Palazzo Pubblico i Torre del Mangia. To miejsce, gdzie spotykają się sieneńczycy i gdzie dwa razy do roku odbywa się Palio.
Jej kształt jest wyjątkowy. Plac to półkole o obwodzie 333 metrów, z terakotową nawierzchnią podzieloną białymi pasami na dziewięć klinów: ta liczba przypomina, być może, Rząd Dziewięciu.
Wszystkie linie bruku, spadków i domów prowadzą do Palazzo Pubblico, które zamyka plac od dołu swoją Torre del Mangia.
Domy wokół nie stoją tu przypadkiem. Już statuty z 1262 roku nakazywały okna dwu- i trójdzielne i zakazywały tarasów, a kościół wystający poza obrys placu po prostu wyburzono. Wchodzi się przez jedenaście przejść, dawniej dwanaście, ukrytych pod sklepieniami i spadkami terenu.
Po górnej stronie placu stoi Fonte Gaia, fontanna publiczna ozdobiona przez Jacopa della Quercię; u stóp wieży Cappella di Piazza. Nawierzchnia ma dwie strefy: środkową nieckę, z cegieł ułożonych na sztorc, i otaczającą ją opaskę, wybrukowaną kamieniem.
Już w 1193 roku mowa o dwóch placach rozdzielonych murem: z jednej strony Campo, z drugiej Mercato, plac, który dziś leży za Palazzo Pubblico. Pierwszy dokument o Campo pochodzi z 1169 roku, kiedy komuna kupiła teren.
Na początku nie był nawet placem. Był terenem osuszonym, by odprowadzać deszczówkę, na obrzeżach najstarszej części miasta, ale właśnie na skrzyżowaniu dróg. Tak stał się miejscem targów bydła, drobiu i zboża.
Potem Rząd Dziewięciu postanowił zbudować tu swój pałac i od tej chwili plac projektowano z myślą o nim. Brukowanie niecki rozpoczęto w 1333 roku; fontannę otwarto w 1346 roku.
2 lipca i 16 sierpnia Campo pokrywa się ziemią tufową na Palio: siedemnaście kontrad, trzy szaleńcze okrążenia i podłe sztuczki, efektowne upadki na zakrętach takich jak San Martino. Zgodnie ze starą umową plac i Palazzo Pubblico nie należą do żadnej kontrady.
Koniecznie zobacz
• Palazzo Pubblico i Torre del Mangia.
• Fonte Gaia.
• Zakręt San Martino.
Czy wiesz, że…?
• Plac leży na skrzyżowaniu: wciąż spotykają się tu drogi do Rzymu, nad morze i do Florencji.
• Baldassarre Peruzzi chciał otoczyć plac podcieniami, ale projekt odłożono.
Jej kształt jest wyjątkowy. Plac to półkole o obwodzie 333 metrów, z terakotową nawierzchnią podzieloną białymi pasami na dziewięć klinów: ta liczba przypomina, być może, Rząd Dziewięciu.
Wszystkie linie bruku, spadków i domów prowadzą do Palazzo Pubblico, które zamyka plac od dołu swoją Torre del Mangia.
Domy wokół nie stoją tu przypadkiem. Już statuty z 1262 roku nakazywały okna dwu- i trójdzielne i zakazywały tarasów, a kościół wystający poza obrys placu po prostu wyburzono. Wchodzi się przez jedenaście przejść, dawniej dwanaście, ukrytych pod sklepieniami i spadkami terenu.
Po górnej stronie placu stoi Fonte Gaia, fontanna publiczna ozdobiona przez Jacopa della Quercię; u stóp wieży Cappella di Piazza. Nawierzchnia ma dwie strefy: środkową nieckę, z cegieł ułożonych na sztorc, i otaczającą ją opaskę, wybrukowaną kamieniem.
Już w 1193 roku mowa o dwóch placach rozdzielonych murem: z jednej strony Campo, z drugiej Mercato, plac, który dziś leży za Palazzo Pubblico. Pierwszy dokument o Campo pochodzi z 1169 roku, kiedy komuna kupiła teren.
Na początku nie był nawet placem. Był terenem osuszonym, by odprowadzać deszczówkę, na obrzeżach najstarszej części miasta, ale właśnie na skrzyżowaniu dróg. Tak stał się miejscem targów bydła, drobiu i zboża.
Potem Rząd Dziewięciu postanowił zbudować tu swój pałac i od tej chwili plac projektowano z myślą o nim. Brukowanie niecki rozpoczęto w 1333 roku; fontannę otwarto w 1346 roku.
2 lipca i 16 sierpnia Campo pokrywa się ziemią tufową na Palio: siedemnaście kontrad, trzy szaleńcze okrążenia i podłe sztuczki, efektowne upadki na zakrętach takich jak San Martino. Zgodnie ze starą umową plac i Palazzo Pubblico nie należą do żadnej kontrady.
Koniecznie zobacz
• Palazzo Pubblico i Torre del Mangia.
• Fonte Gaia.
• Zakręt San Martino.
Czy wiesz, że…?
• Plac leży na skrzyżowaniu: wciąż spotykają się tu drogi do Rzymu, nad morze i do Florencji.
• Baldassarre Peruzzi chciał otoczyć plac podcieniami, ale projekt odłożono.